Na 8 jaar bestuur, waarvan de laatste 4 jaar als voorzitter, zwaait Helma Oolbekkink-Marchand binnenkort af. Hoe kijkt ze terug? Wat zijn haar hoogtepunten, uitdagingen en wat hoopt ze voor de toekomst van Velon?
Het huidige onderwijslandschap is behoorlijk uitdagend. Is het nog wel leuk om leraar te worden?
‘Het imago van het leraarschap is niet altijd positief. Het wordt soms gezien als stoffig en traditioneel. Maar ik vind het mooi dat universiteiten, hogescholen en het ministerie rondom het lerarenberoep een campagne gestart zijn. Leraren leveren een fundamentele bijdrage aan de samenleving van morgen!
Er zijn veel leraren die elke dag verschil maken. Ik ben van huis uit pedagoog en de menselijke kant van het vak staat bij mij altijd voorop. Het moment dat ik het gevoel heb dat ik iets heb betekend in het leven van een student, raakt me altijd het meest.’
Wat zie jij als de grootste ontwikkelingen van Velon in de afgelopen jaren?
‘Velon is van een wat naar-binnen-gekeerde vereniging veel meer naar buiten gekomen en heeft meer verbinding gezocht met het onderwijslandschap. Die beweging was al voor mijn voorzitterschap begonnen, dus alle credits voor mijn voorgangers.
Daarnaast is de aandacht voor de breedte van de beroepsgroep toegenomen. Schoolopleiders, werkplekbegeleiders en mensen die startende leerkrachten begeleiden, krijgen meer erkenning en zijn voluit onderdeel van de beroepsgroep. Vroeger waren het vooral mensen met een onderzoeksmatige achtergrond die de kern vormden, nu is het een gemêleerd gezelschap. Dat is heel mooi en ook nodig voor een krachtige beroepsvereniging.’
Een andere belangrijke verandering is de professionalisering. Toen ik begon, was er een betaalde secretaris voor een halve dag per week. Nu staat er een heel bureau. Als ik kijk hoeveel van de plannen uit het verleden al zijn gerealiseerd, dan hebben we enorme stappen gemaakt.’
Wat ga je het meest missen?
‘Het meest ga ik de enthousiaste en betrokken uitwisseling missen. Of het nu tijdens het congres, de ledenraad of het bestuur was, ik dacht vaak: Wat een bevlogen club mensen is dit toch! Wat een gunnende groep om mee te werken. Opleiders staan soms bekend als eigenwijs, maar dat maakt het ook een dynamische groep in de samenwerking. Daar heb ik echt van genoten.’
En wat het minst?
‘Wat ik het minst ga missen, is de brandjes blussen tussendoor. Velon is een grote vereniging, maar met een kleine, harde kern met wie je veel werk moet verrichten. Aan de buitenkant ziet het er mooi uit en achter de schermen vraagt het soms veel energie. Toch deed ik het met liefde. Al was het op momenten dat het qua interactie met mijn eigen werk intensief was wel zwaar.’
In je digitale handtekening kun je volgen welke boeken je leest. Dat zijn er heel wat!
‘Ik was als kind al een lezer – ik zie mezelf nog op het fietsje naar de bieb gaan en dan met het maximale aantal boeken in een tasje onder mijn snelbinder weer naar huis gaan. Ik ben de boeken die ik lees in mijn handtekening gaan zetten, toen er heel veel discussie was over het leesresultaat van Nederlandse leerlingen. Want ik vind dat wij als opleiders daarin een voorbeeld moet zijn en moeten laten zien hoe leuk lezen is. Lezen is voor mij ook deels ontsnappen naar een andere wereld. En soms resoneren verhalen met mijn werk. En omdat het in mijn handtekening staat, is het nogal eens een aanleiding voor een gesprek.’
Wat hoop je dat je als voorzitter bij Velon in gang hebt kunnen zetten?
‘Ik hoop dat ik een bijdrage heb geleverd aan de kracht van samen. Ik geloof niet in voorzitterschap als topje van een hiërarchie, maar juist in ruimte geven aan anderen om initiatief te nemen. Daarnaast hoop ik dat de stem van lerarenopleiders duidelijker gehoord wordt in het onderwijslandschap. En dat professionaliteit van de beroepsgroep niet iets individueels is, maar van het collectief. Denk hierbij aan gezamenlijke registratie, maar ook aan het feit dat een lerarenopleider altijd in een context werkt waarin je elkaar nodig hebt.’